De maand juli komt ten einde en bij het journaal zeiden ze dat er minder zonuren zijn geweest dan normaal en dat er drie keer zoveel regen is gevallen. Echt wáár? Duh, alsof ik nog niet door had gekregen dat het schijtweer is geweest! Op een gegeven moment was het zelf zo erg dat ik naar de bibliotheek fietste door de regen met mijn winterjas aan. Huil huil huil.
Waarschijnlijk word het wel beter weer als ik weer op school zit, zo gaat het altijd. Mijn agenda begint langzaam aan weer een beetje gevulder te worden. Niet alleen beginnen alle verenigingen en clubs weer aan een nieuw seizoen, ook komen mijn vrienden weer thuis. En ik heb ze gemist! Dus vrijdag ga ik shoppen, zodat ik de verhalen over vakantievriendjes en zonnige dagen aan het strand kan aanhoren. En mijn eigen verhaal over de Allerleukste Jongen Ter Wereld? Dat kan wel wachten tot ik meer duidelijkheid heb.

En ik ben aan een project begonnen waar mijn moeder me op gewezen heeft: mijn kamer. Laatst vroeg ze wat ik er nu zelf van vond. “Gewoon, leuke kamer ofzo” antwoorde ik. “Ja, maar vind je het niet een beetje jammer dat de helft van de ruimte wordt ingenomen door troep enzo?” Ik keek nog eens en ja, die oude werkboeken van het afgelopen jaar, de kleren op de grond, de tijdschriften die ik ooit eens voor de helft had gelezen onder mijn bed, de mijn schrijfsel-schriftjes her en der door de kamer, en de cd’s waar je goed op moet letten dat je ze niet onder je voeten plet. Ik denk dat ik de komende week iets te doen heb. Naast het smssen van een bepaalde jongeman in Rotterdam.

Ik denk dat ik hier zit om de eerste en de laatste reden; verveling en nieuwsgierigheid. Hoop dat ik de verveling kan omzetten in iets positiefs, het liefst een gezellige middag of een aantal schrijfsels. Want stiekem hoop ik dat ik hier over een tijdje zal zitten voor die tweede reden, en dat ik meer te melden heb dan “ik heb geen zin om op te staan”. Een schrijfsel-logje, ik zal er mijn best voor doen. :) 

Liefs,
Elisabeth